¿Y estas sirenas quién me las habrá regalado?
No lo recuerdo, así que si alguien pasa y recuerda que me las regaló, por favor, que me lo diga.
biquiños,
¿Y estas sirenas quién me las habrá regalado?
No lo recuerdo, así que si alguien pasa y recuerda que me las regaló, por favor, que me lo diga.
biquiños,
Todas estas sirenas me las fue regalando, poquito a poco, Mavi, de Lunática Shop, una artesana como la copa de un pino.
GRACIAS MAVI.
Este es mi homenaje para la sirena de Hollywood, Esther Williams, que murió el pasado día 6, a los 91 años de edad.
Esta Sirena me la regaló Goyo el Dragón y aprovecho para acompañarla con este precioso poema que hizo Toro Salvaje y que publicó en su blog homónimo.
MUCHÍSIMAS GRACIAS, CHICOS.
Este cuadro con sirena me lo regala MAVI, de LUNÁTICASHOP.
Os invito a visitar su blog para que descubráis a una artesana grande, como la copa de un pino.
Muchíííííísimas gracias, Mavi, por esta y por tantííííísimas sirenas que me llevas ya regaladas.
biquiños,
Falarás a nossa língua
porque estamos contigo,
minha filha.
... Falaras a nossa língua
e as tuas palavras formarám parte
da natureza.
Serám estrelas nos dentes,
vagalumes frágeis,
sementes de algo
que nom conhecemos aínda.
Atravessarám o céu do teu padal
os nomes dos paxaros,
crescerám os nomes das árvores
na raíz da tua língua
e um dia despois da tormenta
sairá das tuas palavras
o arco da velha.
E falarás a nossa língua.
Como nesse conto infantil
no que ao final consegues superar os obstáculos
e vencer os inimigos
que querem roubar-che as palavras,
falarás a nossa língua.
Falarás a nossa língua
e aprenderás a fazer lume
chocando duas palavras
contra o frio.
Contra a fame
falarás a nossa língua.
Falarás a nossa língua
e moverás a terra com as vibraçons
das tuas cordas vocais
e aprenderás a cambiar o mundo
como a mulher que cambiava as cousas
de sítio.
Falarás a nossa língua
e quando as tuas palavras se sintam soas
-por todo o que sabemos-
procurarás outras vozes como a tua.
Escuita...
É mui emocionante.
Somos muita gente.
Acompanha-te o teu povo
e muitos outros povos como o nosso e
se o povo defende a língua
a língua protege o povo.
Adiante.
Falarás a nossa língua
e a música reventará as tuas palavras
como estalitroques nos dedos, globos de cores,
coqueteis molotov, bombas de palenque
no céu.
E falarás a nossa língua.
Recolherás as palavras que abandona algumha gente
no caminho
e ajudarás a outra gente a recuperar
as palavras perdidas.
Falarás a nossa língua
com homes, mulheres, nenas e nenos
do teu tempo,
do passado e do futuro
e com o vento.
Falarás a nossa língua.
Perguntarás que significam as palavras desconhecidas
porque gostas das aventuras, dos dragons,
dos caroços das maçás,
dos vulcáns em erupçom, dos caracois.
Falarás a nossa língua.
Dormirás com o pijama do ouriço cacho
e um verso no peito
e sonharás que falas qualquer
dos 6.000 idiomas do planeta.
Falarás a nossa língua
com palavras como casas,
como baleas,
caixóns com culheres,
palavras como Pippi Langstrumpf a saltar
enriba da cama entre moedas de ouro,
e algum dia abraçaras-nos com elas.
Falarás a nossa língua
e as tuas palavras abrirám
os caminhos da vida.
Sechu Sende
Graciñas Chus [El pozo del aire], por este regalo taaaaan fermoso e con tanto significado.
.
.
Sirena Silueta
Sirena Grietas
Mi querido amigo Guille El Travieso, del blog homónimo me envía dos preciosas sirenas que todavía no tenía.
Muchísimas gracias Guille, amigo ya de años ha.
Ojalá dentro de muchos años sigas enviándome nuevas sirenas porque eso querrá decir que nuestra amistad sigue intacta.
Biquiños,
Pilar, me envía un emotivo correo con una sirena y me dice así:
"Hola:
Te he leído a menudo en los comentarios del blog de Demo, “Todo un punto reloaded”, cliqué en tu perfil y así llegué al blog.
Yo comento de vez en cuando como Aloe, porque mi blog es "A de Aloe".
Te envío una foto, está hecha en el verano de 2011 en Morro Bay, entre Los Angeles y San Francisco (si mi memoria no me falla), es un antiguo puerto pesquero, con rincones muy agradables, muy tranquilito. Es como una señal de tráfico, colocada en una especie de terrazas que daban directamente al puerto deportivo.
Saludos
Pilar"
Muchísimas gracias por llegar hasta a mí y tener este detallazo.
Jesús García del blog "El otro Basket" me envía este maravilloso correo y me dice así:
"Estimada amiga.
No tengo una sirena para ti, pero te mando un caballito de mar. Soy de Tabeirós (A Estrada – Pontevedra), donde pasé mis primeros años de vida al amparo del hórreo familiar cuya imagen comparto contigo.
Toda mi familia paterna vive allí, aunque mi madre y toda mi familia materna son de Cabo de Palos (Cartagena) y es allí donde pasábamos los veranos, principalmente dentro del agua (Mar Menor) ya que el calor era insoportable para unos niños acostumbrados a otro clima. Recuerdo con absoluta nitidez que en aquellos baños siempre estábamos acompañados por caballitos de mar que nos rodeaban y con los que jugábamos. Mi padre, gran amante de la naturaleza supongo que dada su procedencia, nos tenía absolutamente prohibido sacarlos del agua o hacer nada que los perjudicara. Ahora yo vivo en esta zona (Mar de Cristal, en el corazón del Mar Menor, y ya que estamos también te mando una imagen de donde vivo, a escasos 20 metros de la orilla de la playa)
por razones de trabajo y porque aquí he formado mi propia familia, aunque no dejo de ir a mi aldea en Galicia ni un solo verano, a mis hijos les encanta.
Tristemente he de anunciarte que no queda ni uno, a pesar de que llevamos unos años que la administración está muy concienciada en la conservación de este paraíso natural, la sobrexplotación urbanística de los años 80 y principalmente a partir del 90, acabaron con gran parte de la fauna del Mar Menor. Ahora los baños son limpios y cálidos, pero solitarios. Ya no hay caballitos ni estrellas de mar… pero no por ello han dejado de formar parte de mis recuerdos, de mi pasado.
Un beso y decirte que me encanta leer tus relatos.
PD.: Por si no caes, alguna vez has visitado y dejado tu huella en alguno de mis blogs – “Cocina con el otro basket”, lo cual es un honor."
MUCHÍSIMAS GRACIAS, Jesús por compartir tus recuerdos conmigo y por enviarme este precioso Caballito de mar, que gustosamente dejaré junto a mis Sirenas.
Esta sirena me la regala Mariola, del blog "Cinamomo rosa". y su autora es Maryam Tabatabaei.
A Mariola la conozco desde hace muchos años, coincidimos en un taller literario, y desde entonces, de un modo u otro siempre fuimos manteniendo el contacto.
Muchísimas gracias Mariola, por el regalo, por acordarte de mí y por estar cuando te lo pido.
Biquiños,

